Laure in Bolivia - Op 16 juli 2009 vertrek ik voor 11 maanden na...

Er waren al wel langer problemen met deze familie maar uiteindelijk ben ik dan toch veranderd van familie. De meesten hebben al wel een uitebreid verslag gehoord en ik heb het ondertussen achter mij gelaten en ik heb dan ook niet zo veel zin om er nog veel woorden aan vuil te maken. Ik zal het dus kort houden: de geestelijke gezondheid van deze mensen, vooral van Cynthia (mama) is al langer twijfelachtig en het is niet altijd even vlot gegaan met hen. Eigenlijk hebben ze mij daar nooit gewillen maar AFS verplicht zendgezinnen een student in huis te nemen, tenzij ze extra betalen. Zij hadden geen geld om extra te betalen en namen daarom maar iemand tegen hun goesting in huis. Ik ben daar nooit echt als lid van de familie behandeld en kreeg ook nooit dezelfde bescherming en behulpzaamheid als de andere kinderen. En er waren nog wel verschillende dingen ernstig mis. Vanaf de eerste maand heeft iedereen mij al aangeraden om van familie te veranderen, maar ik ben een volhouder, ik wou niet zomaar opgeven. Uiteidelijk hebben ze dan toch iets gevonden om mij buiten te gooien: ik heb vier maanden geleden American Pie gezien met mijn zus. In eerste instantie vond ik dat heel spijtig, vooral om mijn broertje en omdat Branko en Cynthia mij zijn gaan zwartmaken bij AFS met een hele boel leugens zodat ik een gigantische straf dreigde te krijgen, maar nu ben ik echt gelukkig dat ik daar eindelijk wegben. Ik zit nu tijdelijk in de familie van een vriendin, een van de andere AFSers, en eindelijk voel ik hoe een échte familie eigenlijk is. Deze mensen zijn echt fantastisch, zij geven echt iets om mij en ik moet maar iets vragen en ze staan er onmiddelijk om mij overal mee te helpen. Ik vertelde dat ik graag vrijwilligerswerk met kinderen wou doen (datgene waar Cynthia steevast "ahja doe maar, zoek maar iets" op antwoordde) en de volgende dag was ik aan de slag in een weeshuis dat hij voor mij had uitgezocht. Nu werk ik dus in een weeshuis, word elke dag door hem gebracht en opgehaald en het is echt fantastisch. Ik voel mij alsof ik hier nu pas echt begin te leven. Volgende week ga ik naar mijn vaste familie voor de rest van het jaar. Ik weet nog niet veel over hen behalve dat ik een zus van 18 jaar ga hebben en dat het heel goede mensen zijn. Ik heb hun huis al gezien van buitenaf, en het is een heel mooi, groot huis en ze hebben een persoonlijke bewakingsdienst aan de deur. Zij zij de eigenaars van de frisdrankfabriek "del Valle", van de (in Bolivia althans) zeer bekende fruitsapjes. Ha nu ga ik voor de rest van het jaar heerlijke fruitsapjes mogen drinken in plaats van die Coca-Cola die er langs mijn oren uitkomt! Ik ben heel benieuwd hen te ontmoeten en ik laat zeker meer weten als ik meer weet!

Direct vanuit Chili zijn we met de peetouders van Drazen, Ricardo en Claudia, meegegaan naar hun huis in Salta. De wegen in Bolivia zijn altijd spannend (smal, geen verlichting, ijzingwekkende afgronden, recht door de wolken, zeldzame vangrails...) en ondanks de aanzienlijk betere kwaliteit van de wegen in Argentinie en Chili was de weg van Iquique naar Salta toch ook best spannend. Het was al nacht toen we begonnen aan de echte "autostrade" door de bergen, en op sommige plaatsen ook wel redelijk mistig. De weg was onwaarschijnlijk kronkelig en nogal steil, maar gelukkig waren er overal vangrails en nog belangrijker, elke bocht of gat in het wegdek werd met reflectoren aangeduid. Ook daar had Branko weer een ander idee over: "Allez, dat is keisaai, zie gij graag ne film waarin ze u alles al op voorhand vertellen?" :D Om 2 uur 's nachts zijn we dan eindelijk aangekomen in Salta. Mijn familie vond de buurt waar Ricardo en zijn familie wonen maar niks maar ik heb er meteen mijn hart verloren: overal groen, bomen, struiken, gras, riviertjes... mooie huizen en iedereen heeft er een zwembad en een paard of twee. Het was nogal ver van het centrum en de dichtstbijzijnde supermarkt was 20 minuten rijden. En dat is wat mijn familie maar niks vindt: terwijl in Belgie iets verder van het stadscentrum wonen in een villa met een zwembad en een paard iets is voor rijkere mensen denkt mijn familie alleen maar aan het feit dat buiten de stad wonen iets is voor arme mensen. Spijtig, want ik vond Salta echt prachtig. In Salta hebben we nog wat verder geshopt, de eerste verjaardag van mijn broertje gevierd en uitstapjes gemaakt om het stadje te verkennen. We zijn ook naar een meer geweest, iets verder weg van de stad. Daar hebben we een bootje gehuurd en gezwommen. Het water was echt verbazend warm en ook daar heeft mijn broertje zich weer goed geamuseerd in het water. Uiteindelijk heeft hij voor zijn verjaardag een zwembad gekregen van zijn papa, dat ze hier weet ik veel waar gaan installeren, in de tuin die er niet is of op het terras dat veel te klein is en waarschijnlijk gewoon instort onder het gewicht van zoveel water... Het was echt heel plezant in Salta en ik heb al heimwee... De 12de zijn we terug naar Cochabamba vertrokken. We zijn via Tarija gereden, en daar hebben we in een hotel overnacht. Tarija, de Limburg van Bolivia, is een klein stadje in het zuiden van Bolivia. De plaza central (waar ze een wielklem op onze auto hebben gezet omdat we geparkeerd stonden op een strook waar totaal geen parkeerverbod was aangeduid maar waarvan iedereen al lang wist dat ge daar niet moogt parkeren) is heel mooi maar voor de rest was er niet zoveel te zien en bovendien ben je na tien huizenblokken de stad al uit. Daarna zijn we verder gereden naar Potosi waar we nog een nacht hebben geslapen. Daar was wel het een en het ander te zien maar de weinige tijd die we daar hadden wou iedereen liever in het zwembad en de sauna van het hotel doorbrengen... Na Potosi zijn we door Oruro verder naar Cochabamba gereden. In Oruro hebben we alleen maar even iets gegeten en dus niet veel gezien... Tegen 8 uur zijn we dan aangekomen in Cochabamba, waar ik direct al mijn avonturen ben beginnen bloggen...

De 2de januari zijn we op reis vertrokken naar Iquique, een stadje aan het Chileense strand. Mijn familie met de peetouders van Drazen (Die trouwens vlak daarvoor gedoopt is), hun kinderen en hun schoonbroer met zijn vrouw en kinderen. Deze reis was heel anders dan het soort reis dat ik gewoon ben: na 10 keer verkeerd te zijn gereden en aan 100 mensen de weg gevraagd te hebben (Als we thuis op reis gaan naar Frankrijk is de route tot op de meter uitgestippeld en heeft papa voor vertrek al eens virtueel naar ginder gereden op GPS...) zijn we om ongeveer half 11 in Iquique aangekomen. Daar gearriveerd zijn we (voor 12 man) een hotel beginnen zoeken, vlak na nieuwjaar in een stad die bekend staat om zijn spectaculaire nieuwjaarsfeesten (Op reis naar Frankrijk is ons vakantiehuisje altijd 10 maand op voorhand gereserveerd...) Daar hebben we dan 2 uur door de stad gereden op zoek naar een sjiek hotel met alle faciliteiten voor minder dan 15dollar per persoon per nacht, wat uiteraard niet te vinden was, tot ze uiteindelijk beslist hebben om voor een nacht in eender welk hotel te slapen en de volgende dag verder te zoeken. De volgende dag zijn de mannen verder gaan zoeken en de vrouwen gaan shoppen in de solden (wat uiteindelijk de hele bedoeling van deze reis was). 's Middags kwamen we dan weer samen, de vrouwen uiteraard een half uur te laat, om te bespreken. Ze hadden twee departamentjes gevonden, een met twee tweepersoonskamers voor de peetouders met hun twee kinderen, en de schoonbroer met zijn vrouw en twee kinderen (zeeer comfortabel...). Voor Branko, Cynthia, Debora, Drazen en ik hadden ze nog iets toffers: een departamentje ter grootte van een eenpersoons studentenkot met een twijfelaar, een mini living en nog een kleiner keukentje. Leuk detail was dat de vloer er zwart zag van de mieren. We hebben dan maar besloten om de rest van de dag te spenderen aan verder te zoeken naar een andere slaapplaats. Vermits ze het nog steeds superdeluxe en spotgoedkoop wilden hebben we de hele dag zonder resultaat gezocht. Uiteindelijk hebben ze dan maar gezegd: dan maar niet goedkoop. We hebben een gezellig apartementje gevonden met twee tweepersoonskamers, een terrasje, een keukentje, een eetkamer en een badkamer, direct op de dijk met zicht op zee, voor 70euro, wat ik toch nog behoorlijk goedkoop vind, maarja... De rest van de dagen hebben we shoppend en op het strand doorgebracht, en het was best gezellig. Het water van de zee daar is lauw, en je kan er gerust een paar uur inzitten zonder onderkoeld te raken. Zelfs mijn broerjte is in de zee gaan zwemmen en hij is al helemaal zot van water! Chili is toch wel behoorlijk anders dan Bolivia. Daar hebben ze shoppingcentra en winkelstraten en zelfs gigantische winkels, die nogal wat weghebben van Vroom&Dreesman. Maar niet alleen het shoppen is comfortabeler, hahaha, ook het verkeer is een verademing: ze stoppen zelfs als je wilt oversteken aan een zebrapad. Branko had wel een ander idee over het Chileense verkeer: "Zeg dat is vervelend, rijden met de auto in Chili! Ge moet stoppen aan verkeerslichten, voorrang geven aan de stommerik die van rechts komt!!" zei hij...:D Boliviaan in hart en nieren zullen we zeggen... Na Iquique zijn we dan verder gegaan met de peetouders naar hun huis in Argentinie.

Zoals voorspeld en verwacht waren de feestdagen moeilijke dagen. De feestjes zelf waren best wel tof maar de momenten tussenin waren vooral triestig. Op 24 december ben ik tot 10 uur 's avonds alleen thuis geweest, alsof het eender welke gewone dag was. Dat was behoorlijk triestig wetende dat iedereen in Belgie aan het feesten was en dat ze op kamp heerlijke kalkoen aan het eten waren en kadootjes aan het uitdelen waren en dat soort dingen. Maar om half 11 was iedereen dan toch thuis en zijn we naar de bomma en de bompa (van vaders kant) gegaan. We kwamen daar aan en de bomma deed open in hare pyama. Ik had toch wel iets anders verwacht in verband met de opmaak van een bomma met kerstmis... Maar bleek dat het nog wat vroeg was. Wij werden in de living achter gelaten met koekjes en drank terwijl de bomma zich dan toch ging aankleden. Tot iets voor 12 hebben we daar koekjes zitten eten en dan zij we met zijn allen beginnen aftellen, zoals wij gewoonlijk met nieuwjaar doen. Dan hebben we het kinneke Jezus in zijn kribbeke gelegd en gebeden voor de stal. Daarna hebben we kadootjes uitgedeeld, en ik was best wel content van mijn kadootjes. Dan hebben we (lichtjes uitgedroogde, in alle emotie was de bomma de oven vergeten afzetten) kalkoen gegeten. Tegen een uur of 3 zijn we naar huis gegaan en de volgende ochtend zijn we naar de andere familie gegaan om kadootjes in ontvangst te nemen en snel (de kuisvrouw ging komen) iets te eten. En dat was het wat Kerstmis betreft. Nieuwjaar hebben we hier thuis gevierd met de grootouders en de zus van Cynthia en hare vriend en haar dochtertje. Weer was er een hele dag lang niks te merken van feest of zoiets, maar tegen half 11 is iedereen gekomen. Dan zijn ze beginnen drinken en spelletjes spelen, tot 12 uur. Dan ging iedereen snel naar beneden om met een kommentje met 12 druiven terug de trap op te lopen. Die druiven moest je onderweg opeten en bij elke druif een wens zeggen voor elke maand van het nieuwe jaar. Boven aangekomen moest je je geld tellen ofzoiets, om heel het jaar geld te hebben, en dan heeft iedereen iedereen gefeliciteerd enzovoort. We zaten op het derde verdiep vanwaar je uitzicht hebt over heel de stad en over het vuurwerk. Toch was het niet zo spectaculair want zoveel vuurwerk was er eigenlijk niet. Dan hebben we gegeten en nog wat spelletjes gespeeld waarna iedereen (inclusief grootouders) nogal dronken naar huis ging. Nieuwjaarsdag werd niet gevierd en eigenlijk vooral besteed aan opruimen en koffers maken om op reis te vertrekken...